درد بی درمان

کمتر از یک ماه  قبل بود که دکتر محمود احمدی نژاد رییس جمهوری اسلامی ایران،  با پیشنهاداتی برای عبور از بحران اقتصادی موجود در جهان تهران را به مقصد پکن ترک کرد.این نخستین باری نبود که او برای  برون رفت از مشکلات جهانی  رهنمود ارائه می داد چنانچه  پس از آن نیز در اجلاس ریودژانیرو، بار دیگر خاطره  سخنان خودرا درمورد مدیریت جهان در سالهای اولیه ریاست جمهوری خود رابه یادمان آورد.

کمتر کسی است که نداند بیان  چنین دیدگاه هایی آن گاه مورد قبول واقع می گردد که برنامه دهنده ،آن را در جامعه های کوچکتر مانند کشور خود تجربه نموده و اکنون می خواهد با موفقیت  به عمل آمده در آن مرحله، به جوامع بزرگتر نیز پیشنهاد دهد.

میلیونها ایرانی که از گوینده اخبار ، راهکارهای  ۷گانه رییس جمهور خود را در مورد حل مشکلات اقتصادی جهان می شنیدند، می بایست خود را برای  گرانترین وضعیت بازار کشور در سالهای اخیر آماده می نمودند.در هفته گذشته  دلاربالاترین نرخ برابری خودبا تومان(؟؟؟) تجربه نمود.همانگونه که بسیاری از اقلام خوراکی نیز در افزایش قیمت با هم به رقابت پرداختند به گونه ای که مرغ  به قیمت هرکیلو ۷۰۰۰ تومان رسید و بسیاری از خانواده ها نیز ،میوه را از سبد خرید روزانه خارج نمودند.

گرچه موج جدید تحریمها می تواند فشارافزونتری به طبقات  کم درآمد جامعه وارد آورد،اما همه ی مشکلاتی که  امروز هموطنان  ما با آن در گیر هستند زاییده آن است؟آیا مشکلاتی مانند بیکاری،بهداشتی و درمانی ،زیست محیطی واجتماعی و فرهنگی و………نیز محصول تحریمهای جهانی  اند؟

به نظر می رسد کارگزاران ما یا درک درستی از واقعیتهای موجود ندارند  همانگونه که بارها در سخنان خود به تکذیب وجود مشکلات  می پردازند و یا دانش آنان در سطحی نیست که بتواند نسخه ای برای  انبوه دردها و مشکلات جامعه بپیچد.

وقت عمده ی مدیرانی که در چنین روزهای سختی باید در کنار مردم و به فکر آنان باشند بیش از هرچیز به برنامه ریزی برای تصاحب پست ریاست جمهوری ،آرایش سیاسی و یا طبق سنت دیرینه حمله به دولتهای سابق می گذرد.

کاش مشکلات عمومی مردم نیز در میان دغدغه هایشان جایی می داشت.کاش…………

٪ نظرات

افزودن یک نظر

راه اندازی شده توسط همیار وردپرس